Van eerste gesprek tot nieuw thuis
Ze zijn vaak het eerste aanspreekpunt voor toekomstige bewoners en hun naasten. Soms maanden voordat een verhuizing speelt, soms pas als alles ineens snel moet. Anita en Marleen werken als cliëntadviseur bij DrieGasthuizenGroep en begeleiden toekomstige bewoners en familie bij een grote verandering in hun leven.
“Wij kijken naar de mens achter de zorgvraag.”
“Veel mensen kennen ons van een rondleiding of informatiegesprek,” vertelt Marleen. “Maar ons werk gaat veel verder dan dat. Wij kijken samen met bewoners, familie en verwijzers (zoals huisartsen, ziekenhuizen of wijkverpleegkundigen) naar wat iemand nodig heeft en welke plek daar het beste bij past.”
Meer dan een rondleiding
De cliëntadviseurs komen vaak al vroeg in beeld, soms ruim voordat een verhuizing aan de orde is. Bijvoorbeeld wanneer mensen informatie willen over wonen op een van onze locaties, vragen hebben over de wachtlijst of samen willen kijken wat in de toekomst passend kan zijn. “We brengen informatie samen, hebben contact met verwijzers en het netwerk rondom iemand en kijken vooruit,” legt Anita uit. “Soms zijn we al langere tijd betrokken voordat iemand daadwerkelijk verhuist. Maar het kan ook snel gaan, bijvoorbeeld na een ziekenhuisopname.
Dan moet je in korte tijd veel regelen en mensen goed meenemen in wat hen te wachten staat.” Ook als iemand nog niet direct verhuist, denken Anita en Marleen mee over hoe het thuis nog even vol te houden is. Welke ondersteuning kan helpen in de overbruggingsfase? En welke stappen zijn nu al verstandig om te zetten? “Juist in die fase kunnen we mensen vaak al verder helpen,” zegt Marleen.
Als thuis wonen steeds moeilijker wordt
Verhuizen naar een woonzorglocatie is voor veel mensen een grote stap. Toch zien Anita en Marleen vaak dat die stap uiteindelijk rust brengt. “Iedereen wil het liefst zo lang mogelijk thuis blijven wonen,” zegt Anita. “Maar soms verandert thuis wonen langzaam in overleven. Alles kost moeite: douchen, aankleden, eten maken en het overzicht houden. Dan zien we vaak dat mensen opluchten als er meer ondersteuning komt.”
Dat geldt niet alleen voor bewoners, maar ook voor hun naasten. “Partners en kinderen zijn vaak ongemerkt mantelzorger geworden,” vertelt Anita. “Zodra een deel van de zorg wordt overgenomen, zie je letterlijk de schouders zakken. Dan ontstaat er weer ruimte om partner of kind te zijn, in plaats van vooral verzorger.”
Geen standaard verhuizing
Volgens Marleen bestaat er geen standaardtraject voor een verhuizing. “Iedere situatie is anders. We kijken niet alleen naar de indicatie (de officiële zorgtoekenning die bepaalt welke zorg iemand krijgt) of welke kamer vrij is, maar vooral naar de mens achter de zorgvraag. Wat past bij iemand? Op welke afdeling voelt iemand zich prettig? Waar komt iemand het beste tot zijn recht?” Dat vraagt veel afstemming met collega’s binnen én buiten de organisatie.
“We schakelen veel met verpleegkundigen, behandelaren, verwijzers en andere zorgorganisaties,” zegt Anita. “Soms zoeken we binnen onze eigen locaties naar een oplossing, soms daarbuiten. Want als iemand ergens anders beter past, dan zeggen we dat ook.”
Puzzelen tot het klopt
Juist dat puzzelen maakt het werk bijzonder. “We houden allebei van complexe vraagstukken,” lacht Marleen. “Bijvoorbeeld als het lukt om een echtpaar samen te laten wonen, of als we voor iemand met een heel specifieke zorgvraag toch de juiste plek vinden.” Dat zijn de momenten die blijven hangen. Anita: “Als familie na afloop zegt: dit voelt goed, dan weet je dat je iets hebt kunnen betekenen.” Marleen knikt: “Ons werk gaat uiteindelijk niet over kamers of wachtlijsten. Het gaat over mensen begeleiden bij een grote verandering en zorgen dat iemand terechtkomt op een plek waar hij zich veilig voelt en zichzelf kan blijven.”