Vijf weken lang gingen leerlingen en bewoners, in dit initiatief van DrieGasthuizenGroep, het Montessori College Arnhem en theatermaker en coach Boaz Boele, met elkaar in gesprek over levensloop, werk, liefde, toeval en verlies.

Acht duo’s, met een leeftijdsverschil van ruim zeventig jaar, leerden elkaar in korte tijd intensief kennen. De bewoners wisten niet dat de leerlingen een extra opdracht hadden: de ontmoetingen vertalen naar een persoonlijke, creatieve vorm, die zij deze middag presenteerden.

Na een introductie van Boaz Boele, die het project voor de derde keer begeleidde, begonnen de duo’s aan hun presentaties voor een goed gevuld Binnenhof. Daarbij moesten de leerlingen voortdurend schakelen: luisteren en doorvragen, persoonlijke onderwerpen bespreken, een gesprek voeren voor een zaal vol bekende en onbekende mensen én hun eigen creatieve uitwerking presenteren. Ieder duo deed dat op zijn eigen manier en met een eigen dynamiek. Wat opviel, was niet alleen wat er verteld werd, maar vooral hoe er geluisterd werd.

Ruimte voor stilte en verhaal

Leerling Julia en bewoner Ton openden de presentatiemiddag. Julia vertelde achteraf dat stiltes geen probleem waren. Juist die ruimte gaf Ton het vertrouwen om zich te openen. Zo vertelde hij over de veertig jaar dat hij zijn eigen garagebedrijf runde, tot zijn 75ste. “Zolang je hobby leuk blijft, is het moeiteloos om te werken.” Julia merkte droog op dat zij nog een poos te gaan heeft. Als creatieve uitwerking verraste ze hem met een zelfgeschreven lied op gitaar. De songtekst kreeg hij mee naar huis.

Kleine details, grote betekenis

Diezelfde aandacht was ook terug te zien in andere uitwerkingen. Feline maakte voor Anne een Zweeds houten huisje, een knipoog naar haar lievelingsvakantieland. Aan de zijkant zat een vrachtwagenwiel, een subtiele verwijzing naar een moment waarop Annes leven had kunnen kantelen. Als achttienjarige ontsnapte ze ternauwernood aan een achteruitrijdende vrachtwagen, toen ze onverklaarbaar veilig op het trottoir terechtkwam. “Er moet iets geweest zijn, maar wat weet ik niet.” Toen ze het huisje bekeek, reageerde ze enthousiast: “Enorm leuk, goed geluisterd en er goed over nagedacht.”

Elkaar aanvoelen

Ook Mila keek en luisterde scherp. Haar duo-partner, een voormalig docent Nederlands en beeldhouwer, vertelde over zijn werk. Op de momenten dat hij naar woorden zocht, hielp ze hem, zonder het over te nemen. In zijn werk herkende ze hoe ruwe en gladde structuren samenkomen. Dat vertaalde ze naar een eigen creatie, precies zoals hij deed. Zijn oordeel was treffend: “Heel origineel,” een veelzeggend compliment, omdat hij eerder had benadrukt dat creativiteit draait om iets nieuws te maken, “want anders is er niks aan.”

Ruimte voor emotie

Het ging niet altijd vanzelf en ook zwaardere momenten werden niet vermeden. Wil deelde het bitterzoete verhaal over hoe haar man, na bijna een halve eeuw samen, op zijn sterfbed zijn laatste wens in vervulling zag gaan: opa worden. Haar duo-partner Sharell schreef er een lied over en speelde dat op piano. Tijdens zulke momenten steunden de leerlingen elkaar zichtbaar. “Jong of oud, de emoties voelen hetzelfde,” zei Boaz.

Meer dan een opdracht

Docente Caroline wees op wat naar voren was gekomen: niet alleen het resultaat, maar vooral het vermogen van de leerlingen om aan te voelen wat de ander nodig heeft. De ontmoetingen reikten verder dan een tijdelijke schoolopdracht. “Mogen wij nu eigenlijk nog wel langskomen?” vroeg een leerling plots. “Je mag altijd langskomen, geef het maar aan bij de receptie,” stelde Boaz gerust.

Nog lang niet klaar

Aan het eind van de presentatie nam bewoonster Wil nog eenmaal het woord: “Ik wil nog even gebruikmaken van deze gelegenheid om alle leerlingen heel veel succes te wensen met het examen, beginnend met het centraal schriftelijk in mei.” Het Verhalenproject van dit jaar is officieel afgesloten. De gesprekken nog lang niet.