Een dag Beekse Bergen, met een chaotisch randje

Mooie zomerse dag. In de huiskamer verzamelden we ons in afwachting van de komst van onze activiteitenbegeleidster. Vandaag gingen we op safari naar de Beekse Bergen. Het busje was al besproken en er werd gezorgd voor een picknick.

Er gingen drie bewoners en drie bewoonsters mee. De begeleidster, een verzorgende en een vrijwilliger waren aanwezig om de rolstoelen te duwen. Iedereen die meeging was toch wel ietwat opgewonden. Het leek op het gevoel van vroeger, bij een schoolreisje. Toen arriveerde de bus en werden we op onze plaatsen gezet. De begeleidster nam één van de bewoners mee in haar eigen auto. En daar ging de reis, op naar de Beekse Bergen. Het was best een eindje rijden. Aangekomen en na het betalen van de entree ontvingen we een plattegrond van het park. Voordat we op pad gingen, werd er overlegd dat we het parcours naar eigen keuze zouden afleggen. Eerst werd de picknick genuttigd en daarna volgde een lekker ijsje.

Er stond een safaribus klaar die ons eerst door het park reed, waar we alle dieren die er gehuisvest zijn konden bekijken: van nijlpaarden en neushoorns tot leeuwen, giraffen, kamelen en andere katachtigen, maar ook kleinere dieren. Gelukkig allemaal achter een levenshoog hek.

Na de rondrit kon men kiezen om dezelfde route wandelend af te leggen of met de boot mee te varen. Er voer namelijk ook een boot over een groot meer, waar de dieren aan de oevers kwamen drinken en van dichtbij te bekijken waren.

We gingen allemaal onze eigen route. De mensen in een rolstoel, begeleid door de vrijwilliger en de verzorgende, gingen samen op pad. Daarnaast waren er twee met een rollator en twee die lopend, al schuifelend, hun weg gingen. Iedereen dus apart, zonder te beseffen hoe uitgestrekt het terrein was. De mensen in de rolstoelen werden op de platgetrapte zandpaden flink door elkaar geschud door de hobbels en kuilen. Er werd een tijd afgesproken om weer bij de uitgang te verzamelen.

Wat was het terrein groot. Na zeker vier kilometer kwamen de eersten, goed door elkaar geschud, bij de afgesproken plek aan. Er werd besloten daar op de anderen te wachten. Na ongeveer twintig minuten begonnen we ons af te vragen of alles wel goed ging. De begeleidster liep een stuk terug om te kijken of ze iemand zag, maar kwam zonder resultaat terug. Wachten dus.

Na een half uur nog steeds niets. We vroegen ons af of we “Spoorloos” moesten bellen. Nog maar even wachten. Omstanders kregen inmiddels in de gaten wat er speelde. Eén van hen kwam naar ons toe en vroeg of we misschien iemand kwijt waren. Hij had namelijk drie mensen gezien: een oudere vrouw en twee mannen op leeftijd, en gaf een beschrijving.

Eén van hen riep luid “help, help!”. We herkenden de beschrijving en op dat moment kwamen ze al strompelend de bocht om. In een tempo waarbij een schildpad ze nog kon inhalen. Doodmoe natuurlijk.

Het waren juist die bewoners die pertinent geen rolstoel wilden, maar dachten dat ze het lopend wel konden doen. Ze hadden meerdere keren de verkeerde afslag genomen en daardoor twee keer zo ver gelopen. Het is ze inmiddels wel duidelijk gemaakt dat ze bij een volgend uitje allemaal in een rolstoel mee mogen. Daarna gingen we allemaal weer de bus in en keerden we huiswaarts. Onderweg nog even gestopt bij McDonald’s voor een broodje.

Ik denk dat iedereen die mee was die nacht goed heeft geslapen. Het was een geslaagd uitje, met een gebeurtenis die precies bij onze groep paste. Chaotisch.