Humor aan de koffietafel

Onze collega Sabrina ontmoet Truus aan tafel in de gezamenlijke ruimte. Ze zit op haar vaste plek, aan het hoofd, met uitzicht op een kalender vol knappe mannen met ontbloot bovenlijf. Ze lacht: “Ja, het oog wil ook wat, dus heb ik die kalender gekocht.” De andere bewoners wilden er ook een, maar dan met mooie vrouwen. “Nou, dat gun ik ze,” zegt ze. Inmiddels hangt er ook een kalender met mooie, wat oudere dames. Truus heeft duidelijk gevoel voor humor.

‘Truus houdt van gezelligheid en een grapje op zijn tijd.’

De harde kern bij de koffie

Elke ochtend zitten Truus en Elly samen aan de koffie. “Wij behoren tot de harde kern,” zeggen ze lachend. “Toen ik hier net woonde, kende ik niemand. Ik bleef op mijn kamer zitten.” Tot op een dag iemand op haar deur klopte. Het was Truus. “Of ik eindelijk eens die kamer uit kwam en zin had in een kop koffie,” vertelt Elly. Sinds die dag zijn ze beste vriendinnen. “We schelen misschien wat jaren,” zegt Elly, “maar we hebben veel gemeen en elkaar altijd iets te vertellen.”

Schilderen als uitlaatklep

Later vertelt Truus over haar hobby. “Kijk maar eens in de hal,” zegt ze. Daar hangen prachtige portretten van indianen. Elk detail in de gezichten is zorgvuldig vastgelegd. Het is indrukwekkend mooi geschilderd. Je zou denken dat daar een opleiding voor nodig is. “Nee hoor,” zegt Truus, “ik heb het mezelf aangeleerd door gewoon te doen.” “In mijn jongere jaren ging het niet zo goed met mijn gezondheid,” vertelt Truus. “Ik werd beperkt, en daar werd ik somber van. De dokter gaf me advies, maar dat heb ik naast me neergelegd. Ik moest mijn gedachten verzetten, dacht ik. En toen ben ik gaan schilderen. Met olieverf en aquarel.”

De geschiedenis van indianen

Van haar dochter kreeg ze ooit een boek over de geschiedenis van indianen. Dat raakte haar diep. “Al het leed en verlies dat zij hebben doorstaan… dat wilde ik vastleggen in mijn schilderijen.” Haar werk bleef niet onopgemerkt. “Mijn schilderijen zijn zelfs een keer tentoongesteld. Het heeft in de krant gestaan, kijk maar.” Truus haalt een envelop tevoorschijn met foto’s van haar portretten en het krantenbericht. Twee van haar schilderijen zijn zelfs verkocht naar Amerika.

Herinneringen aan Italië

Tussen de foto’s zit ook een persoonlijke foto van Truus met haar familie. “Oh, dat was in Italië,” zegt ze. “Ik ben getrouwd met een Italiaan. Elke zomer gingen we zes weken naar zijn geboortestreek Emilia Romagna. Dat was mijn tweede thuis.”

Leven en herinneren

“Ik kijk terug op een mooi leven,” zegt ze. “Als je in de tachtig bent, kun je niet meer alles ondernemen. Maar ik heb veel meegemaakt en vooral heel veel herinneringen.” Even is het stil. Dan zegt ze: “Maak nú je herinneringen en leef. Dan kun je later, als je zo oud bent als ik, genieten van alles wat geweest is.”