De mens achter de bewoner
Na een lange carrière in de detailhandel besloot Marco (63, bijna 64) het roer om te gooien. Nu werkt hij met heel veel plezier als woonassistent op woonzorglocatie Huize Kohlmann. Met zijn humor, luisterend oor en grote zorghart is hij een onmisbaar gezicht voor bewoners.
Marco, wat maakt jouw werk zo bijzonder? “De unieke band die ik met mensen opbouw, maakt mijn werk bijzonder. Iedere bewoner van mijn afdeling heeft een plekje in mijn hart gekregen. Met sommige bewoners deel ik een heerlijk gevoel voor droge en scherpe humor. Soms liggen we helemaal dubbel van het lachen. Dat relativeert en maakt het leven een beetje dragelijker.”
Hoe ben je in deze rol terechtgekomen? “Ik heb bijna veertig jaar in de detailhandel gewerkt. Toen de winkel waar ik ruim achttien jaar werkte failliet ging, stond ik ineens op straat. ‘Werken in de zorg, Marco, dat is echt iets voor jou!’, zei mijn omgeving. Ik besloot de gok te wagen en solliciteerde bij DrieGasthuizenGroep. Ze hadden gelijk: de zorg is helemaal mijn ding. Het geeft me zoveel voldoening.”
“Ieder mens heeft zijn eigen verhaal, dus blijf altijd goed naar elkaar luisteren.”
Wat vind je het leukste aan je werk? “De veelzijdigheid. Het ene moment deel ik soep uit aan bewoners, het andere moment vervang ik een lamp of ben ik met een bewoner aan het kletsen. Ik ben gastheer, klusjesman en begeleider in één. Het werk is soms heel intensief en ik sta de hele dag ‘aan’. Maar die afwisseling en uitdaging houden mij jong.”
Waar krijg je energie van? “Van het stukje geluk dat je kunt brengen. De bewoners op mijn afdeling zitten in de laatste fase van hun leven. Als ik dan, al is het maar een beetje, kan bijdragen aan hun geluk, met een knuffel, een grapje of een goed gesprek, geeft mij dat heel veel energie.”
Kun je een voorbeeld noemen van een mooi moment? “Onlangs bezochten we met een groep bewoners het Huis van Herinnering in het Openluchtmuseum, dat volledig was ingericht volgens de trends van de jaren 60. Er stond een typische, ouderwetse rokersstoel. Een bewoonster ging erin zitten met een nep-sigaret in haar hand. Dat bracht haar helemaal terug in de tijd. Ik zag haar genieten. Ze bloeide helemaal op door al die herkenning. Toen ze mij de volgende dag vertelde hoe leuk ze het vond, was de activiteit voor mij dubbel en dwars geslaagd.”
Wat zou je de lezer willen meegeven? “Vergeet nooit de mens achter de bewoner. De zorgcollega’s werken ontzettend hard en doen hun uiterste best. Juist daarom is die persoonlijke aandacht, die wij woonassistenten en vrijwilligers kunnen geven, zo belangrijk. Ieder mens heeft zijn eigen verhaal, dus blijf altijd goed naar elkaar luisteren.”