Naomi vond haar roeping
Een droombaan vind je niet zomaar. Ook voor Naomi van Embden duurde het even. Ze werkte in de tandtechniek, woonde een tijd op het eiland Sint Maarten en volgde o.a. de hbo-opleiding Dementiezorg. Daar, tussen palmbomen en oceaan, kwam de rust om na te denken over wat ze écht wilde.
Van Sint Maarten naar de zorg
“Op dat tropische eiland dacht ik vaak aan mijn oma’s,” vertelt Naomi. “Allebei hadden ze dementie. In hun laatste maanden was ik veel bij hen. Die ervaring liet me niet meer los.”
Ze besloot zich te verdiepen in de ziekte en stap voor stap ontdekte ze haar richting. Terug in Nederland was het duidelijk: in de zorg, daar hoort ze thuis.
“Ik wil iemand vooral leren kennen met een open blik. Juist dan zie ik wat iemand nodig heeft.”
Het eerste contact
Inmiddels werkt Naomi twee jaar bij Thuiszorg Groot Gelre. Ze is thuisbegeleider en komt bij mensen in de regio Arnhem over de vloer. De eerste ontmoeting blijft spannend.
“Dat geldt voor mij, maar net zo goed voor de cliënt. Natuurlijk weet ik vooraf wat praktische dingen, maar ik wil iemand vooral leren kennen met een open blik. Juist dan zie ik wat iemand nodig heeft.”
Soms zit dat in kleine signalen. “Een stapel post op tafel, een koelkast die vol staat met spullen van vorige week of juist een verhaal over uitgebreid koken. Het zegt vaak meer dan woorden.”
Samen puzzelen
Naomi ziet, luistert en voelt wat een cliënt nodig heeft. Soms gaat ze met iemand in gesprek en soms kiest ze heel bewust voor stilte.
“Dan gaan we samen puzzelen en komt het gesprek vanzelf. Of we nemen samen de agenda door en kijken of er nog afspraken zijn.”
Daarbij helpen ook hulpmiddelen in de vorm van zorgtechnologie, zoals Tessa, de zorgrobot. Tessa herinnert een cliënt eraan om te drinken of medicijnen in te nemen. “Op afstand kan ik dan meekijken of dat allemaal lukt. Zo’n kleine robot is een enorme uitkomst.”
Het veld vol geel
Het zijn vaak de onverwachte momenten die bijblijven. Naomi herinnert zich een dag dat ze een mevrouw meenam naar buiten.
“We kwamen langs een veld vol gele mosterdbloemen. Waar je ook keek, alles kleurde geel. Mevrouw genoot zichtbaar. Ze had dementie en zei: ‘Morgen weet ik dit niet meer.’ Daarom schreef ze in haar agenda: ‘Met Naomi gele mosterdvelden bekeken; prachtig!!!’ Zo’n zin… dat vergeet je nooit meer.”
Kleine dingen, groot werk
Voor Naomi draait thuisbegeleiding niet alleen om praktische hulp. Het gaat om aandacht, vertrouwen en menselijkheid.
“Het zijn de kleine dingen die het doen. Samen een agenda doornemen, iemand een goed gevoel geven of gewoon even stil zijn. Precies dát maakt dit werk zo bijzonder. Voor mij voelt het echt als mijn roeping.”
