Medewerkers doen hun verhaal in de Gelderlander

21 oktober 2019

Later, zieker en korter naar het verpleeghuis: ‘Er komt eigenlijk niemand meer hier bij wie het simpel is’

Medewerkers doen hun verhaal in de Gelderlander

Verzorgende Diana Schuringa is met iets lekkers binnengekomen in wat oogt als een knusse, huiselijke zolder. De bewoners – ze hebben allemaal dementie – kijken televisie. Alleen Magda, een vrouw met een ondeugende oogopslag, loopt het keukentje in. ,,Ik ben net hiernaast geweest’’, zegt ze samenzweerderig achter haar hand en op fluistertoon. ,,Er zitten daar een paar krengen.’’

Op de wc klinkt geklap van Frits die dwingend aangeeft dat hij eraf wil en op een terras wiegt een oude vrouw een pop. De retrohuiskamer met ouderwetse snuisterijen ademt een diepe rust uit. ‘Alles hier’, gebaart Magda met een armzwaai, ‘is van mijn vader geweest.’

‘Er komen hier mensen met het label dementie binnen, terwijl ze een hele voorge­schie­de­nis in de psychia­trie hebben of verslaafd zijn geweest’

In niets verraadt de afdeling bij woonzorgcentrum Hoogstede in Arnhem iets van de hectiek die er aan de achterkant óók is. Daarover vertelt Diane Schuringa, Eerst Verantwoordelijke Verzorgende (EVV’er), op een ander moment. Dat doet ze samen met verpleegkundig specialist Evelien Jansen en klantadviseur Marlies Lorenz, het aanspreekpunt voor familie als iemand in het verpleeghuis komt wonen.

Simpele zorg bestaat niet meer

‘Ze proberen het thuis zo lang mogelijk vol te houden, tot er een knik kom’

Evelien Jansen: ,,Er komt eigenlijk niemand meer in het verpleeghuis bij wie het simpel is. Vaak zien we een combinatie van lichamelijke aandoeningen en dementie of psychiatrie en gedragsproblemen. Dat is ook een gevolg van bezuinigingen in de geestelijke gezondheidszorg. Er komen hier mensen met het label dementie binnen, terwijl ze een hele voorgeschiedenis in de psychiatrie hebben of verslaafd zijn geweest.’’

Haar collega Diane Schuringa: ,,We komen nu soms in aanraking met mensen die zo ontredderd zijn, dat zagen we eerder niet. Ze leefden op het laatst als een zwerver in hun eigen huis: uitgedroogd, vermagerd, vervuild, compleet in de war.”

Uitstel tot het thuis echt niet meer gaat

,,Voordat mensen hier komen, hebben ze thuis al heel veel achter de rug’’, zegt klantadviseur Marlies Lorenz. ,,De familie is op en er is vaak spoed bij de opname. Ze schuiven bij wijze van spreken ten einde raad iemand onze kant op. Ze proberen het thuis zo lang mogelijk vol te houden, tot er een knik komt: een valpartij, dwalen, agressieve momenten. De overgang van huis naar hier is vooral voor mensen met dementie een heel grote, waardoor hun verwarring nog heftiger wordt. Zeker bij een spoedopname, als ze een paar keer worden verplaatst. Dat er zo lang wordt gewacht heeft soms een financiële reden. Zodra mensen zich aanmelden voor het verpleeghuis vallen ze onder een andere wet en gaan ze meer meebetalen aan hun zorg, ook al blijven ze voorlopig gewoon thuis wonen en verandert de zorg niet.’’

Waarschijnlijk heeft het uitstel ook te maken met het negatieve beeld dat er van verpleeghuizen bestaat, vermoedt Schuringa. ,,Mantelzorgers kunnen hun partner soms ook moeilijk loslaten.’’ Volgens de drie is de tendens: mensen komen later in het verpleeghuis en hun verblijf is korter. Schuringa: ,,Toen ze hier nog langer woonden, groeide je mee in het proces van achteruitgang.’’ Lorenz: ,,Nu is het veel meer pats-boem crisis, op stel en sprong moet er iets.’’

‘We hebben hier nog nooit zo veel mensen tegen de 100 jaar gehad.’

Meer mensen alleen

Steeds meer mensen hebben geen netwerk, constateren de drie. Jansen: ,,De gezinnen zijn kleiner geworden en sommige ouderen hebben hun eigen kinderen overleefd. Als je 90-plus bent, heb je zulke oude kinderen dat die zelf ook wat kunnen mankeren. We hebben hier nog nooit zo veel mensen tegen de 100 jaar gehad. We zien steeds meer mentoren en bewindvoerders voor mensen die niemand hebben. Sommige mentoren zijn echt betrokken en komen met enige regelmaat op de koffie om te horen hoe het met hun cliënt gaat.’’

Het werk is zwaarder, wel uitdagend

Hun werk is zwaarder, maar ze vinden het alle drie nog steeds boeiend en uitdagend. ,,Het is iedere keer een legpuzzel om toch goede zorg te kunnen bieden’’, zegt Lorenz. Verzorgende Schuringa: ,,Het is ook uitdagend om bij iemand die al heel erg in de war is toch nog aansluiting te vinden in wat ze gewend zijn, hoe ze vroeger waren.’’

Maar ze weten ook dat er collega’s zijn die het werk heel zwaar vinden, bijvoorbeeld omdat ze te maken krijgen met agressie. Het is een steeds complexere groep die in het verpleeghuis komt, terwijl er een tekort is aan zorgpersoneel.  ,,Intussen gaat de medische wetenschap steeds verder in het oplappen van mensen’’, stelt Schuringa vast. Iedereen zou zich op tijd moeten afvragen hoe ver je daarin mee wilt gaan, vinden de drie. ,,Als je een longontsteking krijgt, kun je er ook voor kiezen om thuis te blijven om eventueel daar te sterven. Die grens moet iedereen zelf bepalen’’, zegt Jansen. ,,Het is verstandig daar van tevoren over na te denken en het met je omgeving te bespreken.’’

Zie het gehele artikel hier 

Artikel geschreven door: Wilma de Cort (De Gelderlander)
Foto gemaakt door: Rolf Hensel
Bron: De Gelderlander